چند وقت پیش به مطلبی در مورد نواب صفوی برخوردم اونو قلمبه کپی پیست میکنم تا بخونیدش و در انتها رای خود را خواهم گفت.

سید مجتبی میرلوحی (۱۳۰۳ تا ۲۷ دی ۱۳۳۴) معروف به نواب صفوی طلبه و بنیان‌گذار تشکیلات فدائیان اسلام است که در کشتن حسین علاء و احمد کسروی نقش مستقیم داشت.

سلام. ارادتمند دوستان محترم. به قول قدیمیا عذر تقصیر بخاطر عدم برگزاری چند جلسه اخیر. حقیقتش پنج شنبه اول، مراسم هفت مادربزرگم بود(یه فاتحه نقدی واسه اش بخوان) آدم زحمت کشیده ای بود، یه مادربزرگ واقعی با صورت چروکیده و البته دل صاف و باصفا.... روز تاسوعا هم که قرارگذاشته بودیم یه مشکل خیلی شخصی پیش آمده بود و پنج شنبه این هفته هم ادامه داره. اما جلسه بعدمون ان شا الله 9/24 حتما برگزار میشه. ساعت 3. همون کتابخانه مالوف.( چشم... شرینی هم یادم نمیره)

و اما بعد....

متن PDF پیوست، متن کتاب رشد از استاد علی صفایی حائریه. استادی که واسه جامعه ما هنوز غریبه. استادی که اولین کتابش را در سن 18 سالگی نوشته و اون کتاب را شخصا تا الان بیش از سه بار کامل و کنکوری خواندمش و هر از چندگاهی هم بهش مراجعه می کنم و یه هفته ای شارژ میشم.

کتاب رشد را دانلود کنید، بخوانید، بخوانید، بخوانید، بخورید و باز هم سعی کنید بخورید و هضم کنید. ان شا الله تو جلسه 9/24 با هم مرورش می کنیم.

اگه خدایی نکرده، شیطون گول تون زد نظرتون را همینجا بگذارید استفاده می کنم.

ایا حسین کشته شد تا ما بهشتی شویم؟ پس در این صورت کربلای حسین ما با صلیب مسیح یک پیام را رسانده اند؟ حسین ذبح شده است تا پیروانش را بهشتی کند. یک قطره اشک بریز تا بهشتی شوی.

حقیقت این است که حسین با خون خود مرزی میان حق و باطل کشید. مرزی به رنگ خون که با هیچ چیزی پاک نمی شود؛ نه با تحریف تاریخ، نه با ایجاد شبهه و نه با گذر زمان؛ که هرچه بیشتر زمان می گذرد خون حسین پررنگ تر می شود.

حسین با خون خود مرز حق را نشان داد وگفت که حق این است و غیر از مسیر پیامبر و علی باطل است و این حق آنچنان ارزشی دارد که خون شریفترین مردم یک عصر برای آن ریخته شود. همین خون است که آشنایانش را اینگونه واله حسین می کند. در مسیری که حسین طراحی کرده است باید بروی تا به رشد و زیاد شدن سرمایه ها برسی وگرنه والعصر؛ ان الانسان لفی خسر.

آری حسین ذبح شد تا پیروانش را بهشتی کند؛ اما نه بسان آنچه مسیحیان اعتقاد دارند؛ که حسین امامی است که مثلش، مثل کعبه است؛ حسین جهت و فلشی است به سوی راه حق. اگر در این راه باشی تو سرشار از خوبی ها می شوی؛ راه حسین، راه شدن است نه ایستادن.

آنگاه می توان بر حسین گریست که ارزش حق را فهمیده باشی و بدانی که حسین کیست، راهش چیست و چگونه باید زندگی کنی تا راه حسین را پیموده باشی. آری حسین ذبح شد تا پیروانش را بهشتی کند. اشکی که بر حسین ریخته می شود اشک بر ذبح شدن حقیقت است. پس گریه کن برای خون خدا و گریه کن بر حقی که ذبح شده است.

------------------------------------------------------------------ تتمه: طبق اعتقاد مسلمانان مسیح علیه السلام به صلیب نرفت؛ بلکه به آسمانها رفت تا آنگاه بازگردد که مردمان اقرار به جهل خود و نیاز خود به منجی نموده باشند.